TANZANIA	2005-11-15

Sedert juni 1992 opereert een seismisch netwerk van vijf digitale stations in het zuidwesten van Tanzania om er in het gebied tussen het Rukwa-meer en het Malawi-meer de seismische activiteit te bestuderen, en de verdeling ervan in functie van de diepte. Tussen 15 juni 1992 en 31 december 1994 kon de positie van 199 lokale aardbevingen bepaald worden : 13 aardbevingen werden door alle vijf de stations geregistreerd, 71 door vier stations en 115 door drie stations. Telkens konden de aankomsttijden van zowel de P- als de S-golf gemeten worden.

Veel aardbevingen zijn gelokaliseerd langs de oostelijke rand van het Rukwa-bekken, in een smalle zone gecentreerd rond de Lupa-breuk. De meest actieve zone is evenwel de Songwe-vallei, gekenmerkt door een versmalling van het bekken in de nabijheid van de belangrijke opheffing van de Mbeya-bergketen. Er is eveneens seismische activiteit in de door breuken verdeelde blokken binnen de slenk. De diepteverdeling van de aardbevingen vertoont een bovengrens op een diepte van 10-12 km. Direct onder deze stabiele zone volgt een piek van de seismische activiteit op een diepte van ongeveer 12 tot 14 km, waar 20 procent van de aardbevingen ontstaan. Daaronder neemt de activiteit terug op een continue wijze af tot op een diepte van 34 km. De dikte van de korst wordt geschat op 42 ± 4-5 km op basis van aankomsttijden van golven geïdentificeerd als PmP-golven die werden gereflecteerd aan de basis van de korst. Dit wijst erop dat de diepere aardbevingen echt ontstaan in de onderkorst en niet in de bovenmantel. Deze analyse bevestigt op lokale schaal wat gesuggereerd werd door geofysische en geologische waarnemingen op grotere schaal: in de westelijke tak van het Oost-Afrikaans riftsysteem is de lithosfeer relatief koud en mechanisch sterk, zodat de randbreuken er doordringen tot in de onderkorst.

Lokalisatie van de seismische stations geïnstalleerd in juni 1992 in de zuidelijke Rukwa-regio